evasión…

Estou na cadea de min mesma,
tratando de coñecerme, reinventarme
(inventarme por vez primeira)
TÓCOME,
evito pensar demasiado,
evito pretender saber quen son.
Tanto MEDO como me dou.
unha vez remate, non serei pero serei máis,
serei nas miñas mans e no meu seo
fame negra que saciarei
liturxicamente

pacientemente

irreverentemente

e entre horas.

Marta Filou

Publicado en Sen categorizar | Comentarios desactivados en evasión…

PINCELADAS

Divisei a mirada perdida entre pinceladas aleatorias que definían algo intanxible. A súa expresión ía máis alá da delicadeza da arte. Semella un bálsamo, unha terapia capaz de curar as equimoses creadas pola experiencia vital. Parecía ollar alén do averno mundano ao que todos estamos máis ou menos ligados. Parecía ser parte dun sima no que se nega o camiñar errático, buscaba o seu lugar. Alonxábase do tórpido palpitar telúrico e ermaba a futilidade dunha existenza reglada, premeditada, involuntaria, sen sentido…

Puiden oír como respiraba. A súa imaxe actuaba litofagamente e derrumbou muros que os anos me levaron a construír. Latexaba no centro das miñas meniñas obrigándome a reinventar unha realidade alternativa e a cuestionarme o que para min era lóxico, comprensible, normal…

Diso decátome agora que unha brisa salgada crea unha simbiose entre as dúas figuras, ela e eu, unidas por unha meilada de algo que aínda se escapa ao noso entendemento, algo entre finito e soidade, algo entre búsqueda e inconformismo. Como se eu fose retratada nas pinceladas que a deliñan. Como se a nostalxia dela fose a mesma que a miña. Como se mans alleas puidesen moverse por vibracións do meu pensamento creando vínculos entre seres descoñecidos. Armonizando e sincronizando diferentes puntos xeográficos mediante unha cor, un accidente, unha intención expresiva, mediante un silencio estentóreo que se presenta con diversos disfraces. Desgaxando,así,distancias,idiomas,miradas, ideas..Conexións.
Unha fronte a cámara, outra fronte a tea e eu sentada neste banco solitario.

Leticia Oubiña

Publicado en Sen categorizar | Comentarios desactivados en PINCELADAS

Que corra o leite a regos!

P.- ¿Sodes labrego?

R.- Sí, pola miña disgracia.

Desta maneira dálle comezo Lamas Carvajal ao seu Catecismo do

labrego. Estamos a falar dunha obra de finais do XIX que parodia

maxistralmente “el catecismo de la doctrina cristiana” a través dun

labrego que dá resposta a preguntas que se lle fan, denunciando a dura

vida á que estaban sometidos. Pois ben, a verdade é que, agora, en

pleno século XXI, as cousas séguenvos máis ou menos igual. Carentes

dunha evolución, inclusive en retroceso, o agro galego atravesa un

momento crítico. Cando o litro de leite se chegou a pagar ao gandeiro

a 60 pesetas (máis calidades por proteína, graxa, células somáticas e

bacteoroloxía), encontrámonos nunha situación na que tivemos que

saír en masa á rúa para que finalmente o prezo digno que nós

reclamabamos se situase na ridícula e mísera cantidade de 0,31 euros/

litro. Así, a baixada empicada do leite fronte á subida dos pensos,

forraxes como a alfalfa, a palla ou a veza e a subida do gasóleo entre

outras, fan que non se cubran nin os custos de produción. Mais

subvencións como a da PAC (Política Agraria Común), a de

incorporación ou a subvención por plan de mellora combaten

realmente a precariedade actual do agro galego? Evidentemente toda

axuda nestes momentos é importante tanto como necesaria, pero a

redución das mesmas e o risco de extinción dalgunhas como a última

á que se fixo mención, vaticinan un futuro negro para o sector.

Namentres as fronteiras seguen abertas ao leite francés de baixa

calidade competindo con un prezo máis baixo e así prexudicando moi

seriamente ao sector lácteo galego. Desta maneira é obvio supoñer

que o futuro do campo corre gran perigo xa que a mocidade propensa

á actividade gandeira ve crebados os seus anhelos.

Así pois, é a hora de ceibar o xugo, de esixir solucións, de reclamar

dereitos e se é preciso, “irmáns, irmáns galegos” que corra o leite a

regos!

Diego Vence Carral

Publicado en Sen categorizar | Comentarios desactivados en Que corra o leite a regos!

Poemas de Jesus Castro. – Distancia – Delta

DISTANCIA

No final da vista,

dende

o comezo

do imaxinado

-inminente

salto de plano

a outro fondo-
o neno tira unha maleta

horizonte abaixo:

constrúe así a distancia.

DELTA

pinto un triángulo na cara

a tinta crávase ata o

óso

quixera pintar na lingua

unha liña

que ma rompese

sangrando tanto

que cada metade resultante

nunca volvese a coñecerse

para sen diglosia alguna

falar

e querer

quixera pintar

tres puntos suspensivos

esa terna

na tenra entraña

e que quedasen

aquí

escritos…

Jesus Castro

Publicado en Sen categorizar | Comentarios desactivados en Poemas de Jesus Castro. – Distancia – Delta

A SOMBRA DE NINGUÉN – Paula Cousillas

A SOMBRA DE NINGUÉN

Pisando as pozas. Unha noite mollada coma a que máis. Chof-chof. Así pasaba o tempo, pisando as pozas, debaixo do paraugas. A xente corría lixeira por entre ás rúas. Tiñan presa, eu non. Apurados ían, e eu metida no medio de todo ese río de xente, con toda a calma que ofrece o mundo. Chof-chof. Que só se sente un…chof-chof…Sensación de que ves algo, a alguén familiar. Non pode ser…volves mirar. Esa sombra é esquiva e comezas a perseguila. A sombra vai por entre as escuras e húmidas rúas e o tempo que che sobraba antes, agora faltábache para poder atrapala. Corres, chof-chof, apurada miras para un lado miras para outro, só ves negrura, a somba xa non está. Só quedaron contigo aquelas rúas agora baleiras e frías e o recordo do teu pasado que nunca te esquece. Volves ao caminho andado, pisando pozas, chof-chof, coa sensación de sentirte aínda moito máis soa pensando con rabia de que era el e esbarando pola acalorada face bágoas resignadas afirmaban que era a sombra, a sombra de ninguén.

Paula Cousillas

Publicado en Sen categorizar | Comentarios desactivados en A SOMBRA DE NINGUÉN – Paula Cousillas

Pre ten sións

Unha nova a chega da Revista EIXO – un poema de Tamara Ramilo

Pre ten sións

Non pretendería acercarme a túa face

respirando lentamente,

mentres che digo o meu nome

e che bico no queixo.

Non pretendería que tiveses suaves os dedos

E que me encheses a pel

De sendeiros e camelos.

Non pretendería prenderme do teu pescozo,

Colgarme da vista dos teus ollos,

Pintarnos lúas, sol e cosmos.

As miñas pretensións non existen.

Son froito da miña instante imaxinación…

Son froito da inventiva que utilizo

Para pintar alegrías e encher de caos as rutinas…

As miñas pretensións non son en realidade miñas.

Son circunstancias perspectivas que me viven e me aniñan.

Se quero coñecelas,

Teño que pararme a preguntarlles

E a escoitar o que me digan.

Son… esa parte de min que me habita,

Pero que non habito.

Son o escondrixo onde traballan tódolos factores,

Tódalas influencias e as infancias.

É o lugar de ninguén,

A nación sen parte,

A noción sen darme…

É o lugar onde se mesturan desexo,

Emoción e conmoción,

Onde o aire ule a pasado,

A soidade no salón…

É o lugar onde gardo

O dos soños o motor.

<Tamara Ramilo

Publicado en Sen categorizar | Comentarios desactivados en Pre ten sións

De volta a Revista EIXO – HISTORIAS DO MAR. Parte 1

A Revista EIXO está preparando o seu segundo número, e aínda que tivemos moitos problemas, e finalmente por cousas alleas á nosa pretensión, non se puido subir a versión dixital, asi que a partires de agora, iremos subindo un a un tódolos textos dos colaboradores até que saia o segundo número.

HISTORIAS DO MAR. Parte 1
Hoxe o que vou contar é unha historia do mar, das moitas que hai na
nosa terra. Esta historia é un relato real, dun emigrante, Ricardo Vázquez, que
emigrou sendo moi novo ás Américas na procura de fortuna. Ricardo é natural
de Panchés, unha pequena vila do concello de Carnota, onde vive nunha casiña a
pé de costa coa súa dona, Soledad.
Cando Ricardo contaba con 24 anos, no 1949, foi buscar traballo a
Bilbao. Día tras día visitou ao xefe de sindicatos na procura dun emprego que
sempre lle respondía: “Volve mañá e avísoo se temos algo”. Logo de varias
semanas acudiu á oficina do sindicato na que contactou coa súa secretaria,
quen, ao compadecerse, rogoulle ao xefe: “Se ten algún traballo déalle a este
home”. Foi daquela cando Ricardo embarcou de marmitón, axudante de cociña,
no barco Monte Galera, un carboeiro que viaxaba dende Asturias ata Málaga.
Pasado un ano non aguantou máis traballar de pinche de cociña e atopou
traballo de mariñeiro no Monte Altube, un correo mixto que pasaba por Cádiz,
Italia, Venezuela e Estados Unidos. Tiña decidido que cando chegara a EE UU
quedaría alí; e unha vez desembarcou xa non regresou.
O seu destino era Yonkers, en Filadelfia, e máis concretamente un barpensión chamado Casa Noiesa. Para elo, un compañeiro levouno a colle-lo tren
e indicoulle que tiña que agardar quince paradas para baixarse. Cando se
baixou, xa era noite pecha e, ante a penumbra e soidade botou a andar pola
estrada adiante. Ao pouco atopou un borracho, pero non estaba en condicións
de indicarlle o camiño. Pouco despois, deu con dúas mozas que viñan de festa,
que fuxiron correndo cando tentou achegarse a elas. Seguiu camiñando e de
súpeto sentiu falar en galego: “Jose, pon outro bourbon aí”. Chegara, era a Casa
Noiesa.
Alí preguntou por María, a dona, e dous homes altos, gordos e barbudos,
con máis pinta de americanos que de emigrantes galegos, Cacheiro e Cachón,
respondéronlle: “María vai nun velorio pero podémoste levar”. María
conseguiulle contactar co seu sogro ao que non coñecía e que lle achou traballo
na construción. Logo de 25 días traballando, un compañeiro italiano chamado
Pietro denunciou a Ricardo, que foi detido por inmigrante ilegal. Foi levado a un
lugar onde traballaban para o servizo da comunidade, A Illa, á espera de que o
devolveran a España. Pero Ricardo conseguiu fuxir e embarcar no Santa
Marina, un petroleiro que cargaba en Persia (actual Irán) e que ía rumbo a
Inglaterra.
Tardou nove anos en voltar a casa.

Antonio Mosquera

Publicado en Sen categorizar | Comentarios desactivados en De volta a Revista EIXO – HISTORIAS DO MAR. Parte 1

Un pequeno adianto dun dos nosos colaboradores

Sempre hai por quen sufrir, tamén a quen amar

A verdade é que non estaba seguro de se era a miña quinta ou sexta copa da noite, temén che digo, non me importaba. A min o que me importaba era non seguir a sufrir, non estar pasándoo mal por ese malparido e por iso acabei alí, na esquina da barra emborrachándome e chorando cando non tiña o vaso na boca con cancións tristes que mesmo parecían estar a falar sobre a miña vida, sobre o momento actual. A xente ría, danzaba, outros bicábanse e mentres a felicidade do alcol ía anestesiando esa puta enfermidade por dentro. Alguén, non sei quen, pero moi sabio foi, pasou a man por enriba do meu ombro, díxome ao ouvido con voz moi baixa que debía deixar de pasalo mal e logo sacou un pano de papel do bolso e secou as miñas lágrimas. E non estou seguro de nada, que queres que che diga. Lémbrome de ir camiñando por unha rúa descoñecida, si, e cun rapaz que, ás veces, sostíame para que non chegase ao chan.
Ah, tamén me lembro que topei de frente cuns inoportunos. Sabían quen eramos e mañá expandirían insidias cos nosos semellantes desviados. Tiña a sensación de que as luces xiraban na noite adolescente, que o frío da cidade se transformaba nun quente intenso desexo mútuo, e, de súpeto, vinme nun ascensor iniciando o ascenso a un quinto piso. Creo que si, aí bicámonos por segunda vez, os pantalóns xa estaban baixados antes de entrarmos pola porta de carballo de aquel apartamento de estudante. Que importaba se todos os veciños durmían?.
A media luz deitados na cama seguimos a beixarnos, a media luz, el máis eu, completamente nús, a media luz, fodemos.
Desde a ventá da habitación mirábase a estación de tren: chegaba o primeiro comboio procedente da Coruña. Os camións bruantes dirixíanse cara os seus repartos diarios, as panadarías xa quecían os fornos, a lúa quería despedirse despois de ver todo o que viu aquela noite. A cidade comezaba a espertar ao mesmo tempo que ía espertando eu tamén do meu soño. A noite foi longa, si, pero non máis que as que pasara chorando por ti, imbécil.

Beni Bermúdez (@BeniBermudez)

Publicado en Sen categorizar | Comentarios desactivados en Un pequeno adianto dun dos nosos colaboradores

EIXO ESTÁ NO FORNO

Boas a todos, a Revista EIXO está no forno. En dúas semanas, poderedes disfrutar dela.

Coidado que vai sair quente…

Publicado en NOVAS | Comentarios desactivados en EIXO ESTÁ NO FORNO